تعارض درونی یکی از بنیادی‌ترین مفاهیم در روان‌شناسی کلاسیک و معاصر است که به حالتی اشاره دارد که در آن فرد میان دو یا چند انگیزه، ارزش، یا خواسته متناقض گرفتار می‌شود. این تعارض ممکن است آگاهانه یا ناآگاهانه باشد و تأثیر قابل‌توجهی بر رفتار، تصمیم‌گیری، و سلامت روانی فرد برجای ‌گذارد.

در نظریه روان‌تحلیلی فروید، تعارض درونی اغلب میان بخش‌های سه‌گانه‌ی شخصیت ــ نهاد (id)، من (ego) و فرامن (superego) ــ شکل می‌گیرد. به‌عنوان مثال، کشمکش میان امیال غریزی و ارزش‌های اخلاقی درونی‌شده، می‌تواند منشأ اضطراب و مکانیزم‌های دفاعی باشد.

از منظر روان‌شناسی شناختی، تعارض درونی به شکل تعارض شناختی یا «ناهمخوانی شناختی» (cognitive dissonance) نمایان می‌شود؛ زمانی که باورها و رفتارهای فرد در تضاد با یکدیگر قرار می‌گیرند و او برای بازگرداندن تعادل روانی، دست به بازنگری یا توجیه آن‌ها می‌زند.

تعارض درونی، اگرچه می‌تواند منبع رنج روانی باشد، در عین حال ظرفیتی بالقوه برای رشد و تحول درونی نیز دارد؛ زیرا مواجهه با آن، فرد را وادار به بازاندیشی در ارزش‌ها، اولویت‌ها و انتخاب‌های خود می‌سازد.